„WSZYSTKO JEST LEKCJĄ”

Interesowały mnie zawsze te same tematy: trwoga, śmierć, sprawa języka, kwestia niemożności porozumienia. W mojej twórczości jest więc strach, ale jest i radość  życia, uczucie pokrzepienia,  że świat, choć jest piekłem, zawiera przecież  tyle piękna. Trwoga natomiast bierze się stąd,  że człowieka od urodzin do śmierci przepełnia strach: boi się żyć i boi się umrzeć.

EUGÈNE IONESCO (1909-1994) dramaturg rumuńskiego pochodzenia, żyjący i tworzący we Francji. Jeden z czołowych przedstawicieli teatru absurdu, o którym wspominałam przy okazji Becketta. Lubił samotność. Potrafił godzinami nic nie robić, nie odpowiadać na telefony i nie kontaktować się ze światem zewnętrznym, nie odczuwając przy tym braku towarzystwa. Bardziej samotny czuł się wśród ludzi, niż kiedy faktycznie zostawał sam. Zawsze chciał pisać  (poza krótkimi epizodami w dzieciństwie kiedy to pragnął m.in sprzedawać pieczone kasztany) i to literatura stanowiła główny przedmiot jego zainteresowań, nie teatr. Z wiekiem tracił zainteresowanie czytaniem, choć nie krył swojego uwielbienia dla Becketta. Porównywał poetyckość jego utworów do samego Szekspira.  Najważniejsze utwory dramatyczne Ionesco, które należy znać by błyszczeć w towarzystwie to m.in. Łysa śpiewaczka, Lekcja, Krzesła, Nosorożec, Król umiera, Morderca nie do wynajęcia.

Ionesco to autor szanujący publiczność. Komunikujący się z nią za pośrednictwem swoich tekstów. Stawiał na prostotę przekazu. Sprzeciwiał się szablonowemu myśleniu, utartym stereotypom.  Tworzył teksty ponadczasowe, przystępne i w całym swoim tragizmie naprawdę zabawne.

P.S

Przywiązuję dużą wagę do snów, bo daje mi to ostrzejszą, bardziej dogłębną wizję siebie samego. (…) Ktoś, kto zajmuje się teatrem, może traktować sen jako podstawowe zjawisko dramatyczne. Sen – to czysty dramat.

Bibliografia

  1. Ewa Andruszko, Ionesco czyli wieczna awangarda, [w:] Eugene Ionesco,  Kubuś, czyli uległość…, Oficyna Wydawnicza Mireki, Kraków 2004.
  2. Paweł Kotlarz, Historia dramaturgii. Kierunki i determinanty rozwoju dramaturgii w świecie.

You may also like

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.