TEATR.DOC

Przyszłość teatru widzę w dramaturgii. Skończyła się epoka wielkich inscenizacji, epoka reżyserska, mamy za sobą też etap wielkich kreacji aktorskich. Przyszedł znów czas na słowo, na dramaturgię, ona już nie kryje się na trzecim planie, za reżyserem i aktorem. Wyszła na plan pierwszy.

– Michaił Ugarow –

Moskiewski Teatr.doc powstał w roku 2002.

Założyciele:

Michaił UGAROW, Jelena GREMINA, Jelena ISAJEWA, Aleksander RADIONOW, Aleksander WARTANOW, Maksym KUROCZKIN, Rusłan MALIKOW, Jekaterina NARSZI

Niezależny, niekomercyjny i niepoprawny politycznie. Porusza aktualne problemy, jego rdzeniem jest tekst, którym aktorzy mają żyć, a nie tylko go deklamować. Punktem wyjścia są realni ludzie, a nie bohaterowi literaccy. To daje możliwość dojścia do głosu tym, którzy dotąd go nie mieli. Metoda pracy Teatru.doc pozwala poruszać trudne tematy społeczne, widziane oczami ludzi, których bezpośrednio dotyczą. Żądają powrotu do prawdy, zbliżenia sztuki do życia, zmuszają widzów do myślenia. Dramaturg pracuje z reżyserem.

Jeśli nie możesz zmienić rzeczywistości, możesz chociażby opisać ją.

– V. Fasbinder  –

MANIFEST TEATRU.DOC:

(na podstawie A. Olszewska, O „Wrześniu.doc” oraz moskiewskim Teatrze.doc)

  • wielkie dekoracje są wykluczone;
  • pomosty, kolumny i schody są zakazane;
  • muzyka jako środek, wyrażający wewnętrzną strategię reżysera (muzyka „od teatru”) jest niedozwolona;
  • muzyka jest dopuszczalna, jeśli jej używanie jest uwzględnione przez autora sztuki;
  • muzyka jest dozwolona w wypadku jej żywego grania podczas przedstawienia
  • taniec i miniatury plastyczne mogą być wykorzystane, jeżeli jest to uwzględnione przez autora sztuki;
  • „metafory” reżyserskie są niedopuszczalne;
  • aktorzy grają tylko bohaterów w swoim wieku;
  • aktorzy grają bez charakteryzacji, pod warunkiem, że nie jest ona pewną szczególną cechą albo częścią profesji bohatera.
  My tu niczego nie udajemy, my tu występujemy.

– Iwan Wyrypajew –

Teatr.doc opiera się na metodzie nazywanej „verbatim” przejętej od angielskiego Royal Court Theatre. Verbatim oznacza dosłowny zapis rzeczywistości. Zgodnie z tą metodą praca nad spektaklem składa się z trzech etapów:

  1. Podjęcie przez cały zespół decyzji co do tematu spektaklu à reporterski zwiad w terenie, dokumentacja rozmów;
  2.  Spisanie rozmów z taśm, redakcja i montaż materiału;
  3. Próby sceniczne.

Tekst może być oparty nie tylko na wywiadach, ale też inspirować się informacjami, którymi tak szczodrze obdarza nas Internet (fora internetowe, czaty).  Aktor przygotowując się do roli ma przejąć sposób myślenia swojego bohatera. Krokiem w stronę realności jest uczestnictwo aktora w tworzeniu sztuki. Obcując z ludźmi, których będzie dotyczył dramat, wyzbywa się sztuczności.

 To jeszcze jeden gwóźdź do trumny starego teatru z jego niezmienną rutyną i niechęcią do pospolitego życia.

– Gigorij Zasławski –

Teraz powinno paść pytanie: a co z Polską? Ale nie padnie. Dlaczego? Bo wszyscy wiemy, co takiego mają Rosjanie, a czego nie mamy my. I nie chodzi o mocną głowę. Powiedział o tym Mołczanow, napisał o tym Kopka. A ja tylko optymistycznie powiem, że prędzej czy później coś zmieni. Nadciąga rewolucja. Jestem przekonana.

Myślę, że u nas nie ma podglebia dla młodych dramaturgów, bo starsi ich nie wspierają. Polskie teatralne środowisko jest skłócone. W Rosji młodzi są wspierani przez starsze pokolenia, które poświęcają im swój czas i energię. Młodzi dyskutują z ich dziełami, dopisują kontynuacje.

– Krzysztof Kopka –

BIBLIOGRAFIA

  1. Artykuł zawarty w programie do XIV Międzynarodowego Festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych w Łodzi. Ten zaś odwoływał się do:
    1. Krzysztof Kopka, Dramat generacji „P” w: Lepsi! I cztery inne kawałki dramatyczne z dzisiejszej Rosji, Gdańsk 2003.
    2. Krzysztof Kopka, Rosja doc. Umontowana. O moskiewskim Teatrze.doc i rosyjskim verbatimie, Notatnik Teatralny nr 39/40, 2006.
    3. Michaił Ugarow, Teatr. Doc., notowała i tłumaczyła Agnieszka Lubomira Piotrowska, Moskwa, czerwiec 2005, Notatnik Teatralny 39/40, 2006.
    4. Gigorij Zasławski, Kilka słów o teatrze rosyjskim XXI wieku, tłum. K. Kopka, Notatnik Teatralny nr 39/40, 2006.
  2. Katarzyna Kamińska, Nowa drama atakuje, [na:] e-teatr.pl/pl/artykuly/56371.htmljosso_assertion_id=0DE6B78F1772ACA
  3. Anastazja Olszewska, O „Wrześniu.doc” oraz moskiewskim Teatrze.doc, [na:] teatrdlawas.pl/teatr/tdw/index.php?option=com_content&task=view&id=293&Itemid=0

Photo by Nadim Merrikh on Unsplash

You may also like

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.